کودکان برای موفقیت در مدرسه، زندگی اجتماعی و آینده شغلی خود به مجموعه ای از توانایی های مختلف نیاز دارند. بعضی از این توانایی ها مشخص، قابل آموزش و قابل ارزیابی هستند؛ مانند برنامه نویسی، کار با رایانه، تایپ کردن یا یادگیری یک زبان. به این دسته از توانایی ها معمولا مهارت های سخت یا Hard Skills گفته می شود.
در کنار این مهارت ها، کودک باید بتواند مسئله حل کند، ایده های خود را بیان کند، با دیگران همکاری کند، در برابر اشتباهات ادامه دهد و برای رسیدن به یک هدف تصمیم بگیرد. این توانایی ها در دسته مهارت های نرم یا Soft Skills قرار می گیرند.
اگر بخواهیم خیلی ساده تفاوت مهارت های نرم و سخت کودکان را توضیح دهیم، مهارت سخت نشان می دهد کودک انجام چه کاری را یاد گرفته است و مهارت نرم نشان می دهد کودک هنگام انجام آن کار چگونه فکر می کند، مسئله را چگونه حل می کند، چطور ارتباط برقرار می کند و با چالش ها چگونه کنار می آید.
برای مثال، ساخت یک بازی در اسکرچ یک مهارت فنی و قابل آموزش است؛ اما اینکه کودک هنگام خراب شدن بازی چه واکنشی نشان می دهد، چطور علت خطا را پیدا می کند، چقدر برای اصلاح پروژه تلاش می کند و چگونه ایده خود را برای دیگران توضیح می دهد، به مهارت های نرم کودکان مربوط است.
بنابراین قرار نیست بین مهارت سخت و مهارت نرم یکی را انتخاب کنیم. رشد متوازن کودک به ترکیبی از هر دو نیاز دارد.
آنچه در این مقاله میخوانید
مهارت سخت کودک چیست؟
اصطلاح مهارت سخت ممکن است کمی گمراه کننده باشد. «سخت» در اینجا به معنی دشوار بودن نیست. مهارت سخت یا Hard Skill به توانایی مشخصی گفته می شود که می توان آن را آموزش داد، تمرین کرد و معمولا نتیجه آن را مشاهده یا ارزیابی کرد.
در بزرگسالان، مهارت هایی مانند حسابداری، کار با نرم افزار یا تحلیل داده نمونه هایی از مهارت سخت هستند. اما مهارت سخت کودکان باید متناسب با سن، علاقه، توانایی و مرحله یادگیری آنها تعریف شود.
نمونه مهارت های سخت کودکان می تواند شامل موارد زیر باشد:
- خواندن و نوشتن
- تایپ کردن
- یادگیری زبان خارجی
- کار با رایانه و ابزارهای دیجیتال
- ساخت ارائه
- برنامه نویسی کودکان مانند اسکرچ و پایتون
- کار با اسکرچ
- برنامه نویسی بلوکی
- طراحی ساده
- ساخت بازی
- استفاده از نرم افزارهای آموزشی
- یادگیری یک ساز
- مهارت های ورزشی مشخص
ویژگی مشترک این مهارت ها این است که کودک می تواند انجام آنها را یاد بگیرد و با تمرین بهتر شود.
برای مثال، درباره برنامه نویسی کودکان می توان پرسید:
- آیا کودک می تواند یک پروژه ساده بسازد؟
- آیا می تواند از شرط، حلقه یا متغیر استفاده کند؟
- آیا می تواند پروژه را اجرا کند؟
- آیا می تواند یک خطای فنی را پیدا و اصلاح کند؟
- آیا می تواند مهارتی که یاد گرفته را در یک پروژه جدید به کار ببرد؟
اینها خروجی های نسبتا قابل مشاهده یک مهارت سخت هستند.
مهارت نرم کودک چیست؟
مهارت های نرم کودکان بیشتر به شیوه فکر کردن، رفتار کردن، تصمیم گرفتن و ارتباط کودک با دیگران مربوط هستند.
حل مسئله، خلاقیت، ارتباط موثر، همکاری، مسئولیت پذیری، انعطاف پذیری، تفکر انتقادی و پشتکار نمونه هایی از مهارت های نرم هستند.
برخلاف بسیاری از مهارت های سخت، معمولا نمی توان با یک آزمون ساده گفت کودک مثلا ۸۰ درصد مهارت حل مسئله دارد. این مهارت ها بیشتر در رفتار واقعی کودک دیده می شوند.
مثلا وقتی کودک با یک مسئله جدید روبه رو می شود:
- آیا خیلی سریع از بزرگسال کمک می خواهد؟
- آیا چند راه مختلف را امتحان می کند؟
- اگر روش اول جواب نداد، آیا روش دیگری پیدا می کند؟
- آیا می تواند توضیح دهد چرا یک راه را انتخاب کرده است؟
- آیا بعد از اشتباه، فعالیت را رها می کند یا دوباره تلاش می کند؟
این رفتارها اطلاعات بیشتری درباره مهارت نرم کودک در اختیار ما قرار می دهند.
تفاوت مهارت های نرم و سخت کودکان چیست؟
تفاوت اصلی این دو دسته مهارت در نوع توانایی و شیوه مشاهده پیشرفت آنهاست.
| مهارت های سخت | مهارت های نرم |
|---|---|
| توانایی های مشخص و قابل آموزش | توانایی های مرتبط با رفتار و شیوه فکر کردن |
| معمولا خروجی قابل مشاهده دارند | بیشتر در رفتار واقعی دیده می شوند |
| با تمرین فنی رشد می کنند | با تجربه، تعامل و تمرین مداوم رشد می کنند |
| مثلا برنامه نویسی و کار با نرم افزار | مثلا حل مسئله و همکاری |
| می توان عملکرد فنی را ارزیابی کرد | باید الگوی رفتار و عملکرد کودک را بررسی کرد |
اما این تفاوت به معنی جدا بودن این دو نوع مهارت نیست. اتفاقا بسیاری از فعالیت های آموزشی می توانند هم زمان هر دو دسته مهارت را درگیر کنند.
چرا کودکان به هر دو نوع مهارت نیاز دارند؟
مهارت سخت به کودک ابزار می دهد و مهارت نرم کمک می کند کودک بداند با آن ابزار چه کاری انجام دهد.
یادگیری یک نرم افزار به تنهایی به معنی توانایی حل مسئله نیست.
بلد بودن زبان انگلیسی به تنهایی به معنی توانایی برقراری ارتباط موثر نیست.
شناخت دستورهای برنامه نویسی هم لزوما به معنی خلاق بودن یا مستقل فکر کردن نیست.
به همین دلیل، نوع تجربه آموزشی اهمیت زیادی دارد.
اگر کودک فقط دستور مربی را تکرار کند، ممکن است مهارت فنی او رشد کند؛ اما فرصت زیادی برای تصمیم گیری، آزمون و خطا و حل مسئله نداشته باشد.
در مقابل، اگر به کودک مسئله داده شود، فرصت آزمون و خطا داشته باشد و مجبور شود برای رسیدن به نتیجه فکر کند، همان فعالیت فنی می تواند بستری برای تمرین چند مهارت نرم هم باشد.
چه مهارت های سختی برای کودکان مهم هستند؟
یک فهرست ثابت برای همه کودکان وجود ندارد. نیاز یک کودک ۷ ساله با یک نوجوان ۱۵ ساله یکسان نیست. علاقه، توانایی، محیط آموزشی و مرحله رشد کودک نیز در انتخاب مهارت تاثیر دارند.
با این حال، چند دسته از مهارت های سخت می توانند در سال های مختلف کودکی و نوجوانی کاربرد زیادی داشته باشند.
سواد خواندن، نوشتن و بیان
خواندن، نوشتن و توانایی استفاده از ابزارهای مختلف برای ارائه اطلاعات، از پایه ای ترین مهارت های قابل آموزش هستند. این مهارت ها در مدرسه و بسیاری از فعالیت های آینده کودک کاربرد دارند.
سواد دیجیتال
کار با رایانه، مدیریت فایل ها، استفاده صحیح از نرم افزارها و شناخت ابزارهای دیجیتال از دیگر مهارت های سخت مهم برای کودکان هستند.
هدف از آموزش کامپیوتر به کودکان نباید فقط این باشد که کودک با چند نرم افزار آشنا شود. مهم است که بتواند از ابزار دیجیتال برای ساختن، تحقیق کردن، حل مسئله و تولید یک خروجی استفاده کند.
برنامه نویسی کودکان
برنامه نویسی کودکان یکی از نمونه های روشن مهارت سخت است. کودک در فرآیند یادگیری برنامه نویسی با مفاهیم مشخصی مانند دستور، شرط، حلقه، متغیر، الگوریتم و ساخت پروژه آشنا می شود.
در سنین پایین تر، برنامه نویسی اسکرچ و برنامه نویسی بلوکی می توانند مسیر مناسبی برای آشنایی با منطق برنامه نویسی باشند. در سنین بالاتر نیز می توان به سراغ زبان هایی مانند پایتون و پروژه های پیچیده تر رفت.
زبان خارجی
یادگیری زبان خارجی نیز یک مهارت قابل آموزش و تمرین است. با این حال، توانایی فنی در زبان با مهارت ارتباط موثر یکسان نیست. کودک ممکن است واژگان زیادی بداند اما هنوز در توضیح دادن ایده، گوش دادن یا برقراری ارتباط موثر نیاز به تمرین داشته باشد.
ساخت و ارائه پروژه
ساخت یک پروژه و ارائه آن به دیگران نیز ترکیبی ارزشمند از توانایی های فنی است. کودک باید بتواند ابزار مورد نیاز را یاد بگیرد، خروجی بسازد و آن را به شکلی قابل فهم ارائه کند.
مهم ترین مهارت های نرم کودکان کدام اند؟
مهارت های نرم مجموعه بزرگی از توانایی ها هستند، اما چند مورد از آنها در مسیر رشد کودک اهمیت ویژه ای دارند.
مهارت حل مسئله کودکان
مهارت حل مسئله کودکان یعنی کودک بتواند در برابر یک مسئله جدید، فقط منتظر پاسخ آماده نباشد؛ بلکه مسئله را بررسی کند، راه های مختلف را امتحان کند و از نتیجه تلاش خود برای پیدا کردن راه بهتر استفاده کند.
حل مسئله معمولا با یک فعالیت یا یک آزمون کوتاه ایجاد نمی شود. کودک به فرصت نیاز دارد تا با مسئله واقعی روبه رو شود و تجربه کند که اشتباه کردن بخشی از مسیر پیدا کردن راه حل است.
خلاقیت
خلاقیت فقط نقاشی یا فعالیت هنری نیست. کودک خلاق می تواند برای یک مسئله ایده های متفاوت ارائه کند، یک ابزار را به شیوه ای متفاوت به کار ببرد یا برای پروژه خود راه حلی پیدا کند که دقیقا همان چیزی نیست که قبلا دیده است.
ارتباط موثر
کودک باید بتواند ایده، نیاز یا نظر خود را به شکلی قابل فهم بیان کند و در عین حال به صحبت دیگران نیز توجه داشته باشد.
همکاری و مهارت های اجتماعی کودکان
همکاری، گوش دادن، رعایت نوبت، تقسیم مسئولیت و احترام به نظر دیگران بخشی از مهارت های اجتماعی کودکان هستند.
فعالیت های گروهی و پروژه های مشترک می توانند فرصت مناسبی برای تمرین این مهارت ها ایجاد کنند.
مسئولیت پذیری
مسئولیت پذیری یعنی کودک به تدریج یاد بگیرد کاری را که پذیرفته است دنبال کند، نتیجه کار خود را ببیند و برای اصلاح اشتباهاتش تلاش کند.
تفکر انتقادی
تفکر انتقادی یعنی کودک بتواند درباره یک موضوع سوال بپرسد، شواهد را بررسی کند و بدون پذیرفتن سریع اولین پاسخ، درباره راه حل ها فکر کند.
پشتکار
در بسیاری از فعالیت های یادگیری، اولین تلاش موفق نیست. توانایی ادامه دادن، بررسی اشتباه و امتحان کردن روش دیگر، یکی از مهارت های مهمی است که در طول تجربه های واقعی رشد می کند.
برنامه نویسی مهارت نرم است یا مهارت سخت؟
خود برنامه نویسی یک مهارت سخت محسوب می شود.
کودک در برنامه نویسی مفاهیم و ابزارهای مشخصی را یاد می گیرد؛ مثلا کار با اسکرچ، نوشتن کد پایتون، استفاده از شرط، حلقه و متغیر و ساخت پروژه.
اما نحوه آموزش برنامه نویسی مشخص می کند که آیا در کنار مهارت فنی، فرصتی برای تمرین مهارت های نرم هم ایجاد می شود یا نه.
اگر کودک فقط کد مربی را کپی کند، ممکن است کار با ابزار را یاد بگیرد اما فرصت زیادی برای حل مسئله نداشته باشد.
در مقابل، اگر یک پروژه واقعی داشته باشد و برای ساخت آن مجبور شود مسئله را به بخش های کوچک تر تقسیم کند، خطا پیدا کند، چند روش را امتحان کند و نتیجه را توضیح دهد، مهارت های دیگری نیز درگیر می شوند.
در چنین شرایطی برنامه نویسی از یک مهارت فنی فراتر می رود و به بستری برای تمرین مهارت های نرم تبدیل می شود.
چطور برنامه نویسی می تواند مهارت های نرم کودکان را تقویت کند؟
فرض کنیم کودک قرار است یک بازی ساده بسازد.
در بخش فنی، او باید با ابزار برنامه نویسی کار کند، منطق بازی را بسازد، شرط و حلقه را به کار ببرد و خطاهای پروژه را اصلاح کند. اینها نمونه هایی از مهارت های سخت هستند.
اما هم زمان سوال های دیگری نیز مطرح می شوند:
- بازی قرار است چه مسئله ای را حل کند؟
- قوانین بازی چه باشند؟
- اگر این روش جواب نداد چه راه دیگری وجود دارد؟
- کدام قسمت پروژه باعث ایجاد خطا شده است؟
- چطور می توان ایده را بهتر کرد؟
- چطور می توان پروژه را برای دیگران توضیح داد؟
اینجا مهارت هایی مانند حل مسئله، تصمیم گیری، خلاقیت، پشتکار و ارتباط موثر وارد فرآیند یادگیری می شوند.
بنابراین مهم نیست فقط کودک «چه چیزی» یاد می گیرد؛ مهم است که در فرآیند یادگیری «چطور» فکر و عمل می کند.
یک نمونه واقعی از کنار هم قرار گرفتن مهارت سخت و نرم
در یکی از پروژه های فراگیران یاسان، امیرارسلان تقی راونجی با استفاده از اسکرچ برای یک ربات همستر ماموریت هایی تعریف کرده است.
در این فعالیت، کار با اسکرچ و تبدیل دستورها به رفتار ربات، بخش فنی پروژه است.
اما تمام یادگیری به همین جا ختم نمی شود.
فراگیر باید مشخص کند ربات قرار است چه کاری انجام دهد، برای اجرای ماموریت چه دستوری لازم است، اگر نتیجه مطابق انتظار نبود کدام قسمت باید بررسی شود و در پایان چطور منطق پروژه را برای دیگران توضیح دهد.
در یک پروژه چند توانایی کنار هم قرار گرفته اند:
- مهارت سخت: کار با اسکرچ و برنامه نویسی رفتار ربات
- مهارت نرم: حل مسئله، تصمیم گیری، توضیح ایده و ارائه پروژه
این مثال نشان می دهد چرا بهتر است مهارت های نرم و سخت کودکان را دو مسیر کاملا جدا از هم نبینیم.
آیا آموزش برنامه نویسی به تنهایی مهارت های نرم را تقویت می کند؟
لزوما نه.
این نکته اهمیت زیادی دارد. صرف اینکه یک کودک در کلاس برنامه نویسی شرکت می کند، به این معنی نیست که حتما مهارت حل مسئله، خلاقیت یا ارتباط موثر او تقویت می شود.
تجربه آموزشی اهمیت دارد.
اگر کودک فقط دستورهای آماده را اجرا کند، بخش زیادی از فرآیند تصمیم گیری از او گرفته می شود.
اما اگر کودک با پروژه روبه رو شود، مسئله را تحلیل کند، راه های مختلف را امتحان کند، اشتباه کند، بازخورد بگیرد و در نهایت پروژه خود را توضیح دهد، فرصت بیشتری برای تمرین مهارت های نرم خواهد داشت.
در آکادمی یاسان نیز آموزش برنامه نویسی به صورت پروژه محور طراحی شده است. فراگیر فقط با دستورهای برنامه نویسی روبه رو نمی شود؛ ساخت پروژه، تمرین تعامل با مربی و دریافت بازخورد بخشی از مسیر یادگیری است.
کودکان در سنین مختلف به چه ترکیبی از مهارت ها نیاز دارند؟
بهتر است به جای تعیین یک نسخه ثابت برای همه کودکان، پیچیدگی فعالیت ها را با سن و سطح مهارتی کودک تنظیم کنیم.
سال های ابتدایی مدرسه
در این مرحله تمرکز می تواند بیشتر روی تجربه های ساده و قابل لمس باشد.
نمونه مهارت های سخت:
- کار اولیه با رایانه
- تایپ ساده
- ساخت پروژه تصویری
- آشنایی با ابزارهای آموزشی
نمونه مهارت های نرم:
- بیان خواسته
- رعایت نوبت
- حل مسئله ساده
- مسئولیت پذیری
- ادامه دادن یک فعالیت تا پایان
سال های میانی دبستان
کودک معمولا می تواند پروژه های ساختاریافته تری انجام دهد.
نمونه مهارت های سخت:
- برنامه نویسی بلوکی
- ساخت بازی ساده
- ساخت ارائه
- استفاده هدفمندتر از ابزارهای دیجیتال
نمونه مهارت های نرم:
- حل مسئله
- خلاقیت
- ارائه ایده
- همکاری
- برنامه ریزی ساده
نوجوانی
در این مرحله می توان پروژه ها را پیچیده تر کرد و مسئولیت بیشتری به فراگیر داد.
نمونه مهارت های سخت:
- برنامه نویسی متنی
- پایتون
- طراحی وب
- ساخت پروژه های نرم افزاری
- کار با ابزارهای تخصصی تر
نمونه مهارت های نرم:
- تفکر انتقادی
- حل مسئله پیچیده
- تصمیم گیری
- ارائه و دفاع از ایده
- مدیریت پروژه
- پشتکار و مسئولیت پذیری
چطور پیشرفت کودک در مهارت های سخت و نرم را بسنجیم؟
برای مهارت های سخت و نرم بهتر است از یک روش یکسان استفاده نکنیم.
برای مهارت سخت به خروجی نگاه کنید
برای مثال بررسی کنید:
- آیا کودک می تواند کاری را بدون کمک کامل انجام دهد؟
- آیا پروژه مستقلی ساخته است؟
- آیا می تواند ابزار را درست استفاده کند؟
- آیا مهارت جدید را در یک مسئله متفاوت هم به کار می برد؟
- آیا می تواند خطاهای فنی را پیدا و اصلاح کند؟
برای مهارت نرم به الگوی رفتار نگاه کنید
برای مثال:
- هنگام اشتباه چه واکنشی دارد؟
- آیا برای پیدا کردن راه حل تلاش می کند؟
- آیا چند راه مختلف را امتحان می کند؟
- آیا می تواند ایده خود را توضیح دهد؟
- آیا مسئولیت کاری که شروع کرده را می پذیرد؟
- آیا در کار گروهی می تواند با دیگران همکاری کند؟
- آیا بعد از شکست، دوباره تلاش می کند؟
این روش ابزار تشخیص قطعی نیست. هدف آن این است که والد به جای برچسب زدن به کودک، رفتارهای قابل مشاهده را بررسی کند.
چطور والدین می توانند مهارت های نرم کودکان را تقویت کنند؟
یکی از بهترین روش ها این است که والدین همیشه سریع ترین پاسخ را در اختیار کودک قرار ندهند.
وقتی کودک با یک مسئله مواجه می شود، می توان به جای حل کردن مسئله برای او سوال پرسید:
- فکر می کنی مشکل از کجاست؟
- چه راه دیگری می توانیم امتحان کنیم؟
- اگر این روش جواب نداد، چه چیزی را تغییر می دهی؟
- از کجا بفهمیم راه حل ما درست است؟
- اگر دوباره این کار را انجام بدهی، چه چیزی را متفاوت انجام می دهی؟
هدف این نیست که کودک همیشه بدون کمک بزرگسال کار کند. هدف این است که به تدریج یاد بگیرد خودش نیز در فرآیند فکر کردن و پیدا کردن راه حل نقش داشته باشد.
نقش پروژه در تقویت مهارت های سخت و نرم
پروژه یکی از بهترین موقعیت ها برای قرار گرفتن مهارت های سخت و نرم در کنار یکدیگر است.
در یک پروژه، کودک معمولا با یک هدف مشخص روبه رو می شود. برای رسیدن به آن هدف باید ابزار مناسب را یاد بگیرد، تصمیم بگیرد، اشتباه کند، نتیجه را بررسی کند و پروژه را اصلاح کند.
به همین دلیل، آموزش پروژه محور می تواند فرصتی برای تمرین هم زمان مهارت های فنی و مهارت های نرم فراهم کند.
برای مثال، وقتی کودک یک بازی، انیمیشن یا پروژه برنامه نویسی می سازد، فقط کدنویسی نمی کند. او درباره ایده، طراحی، ترتیب مراحل، خطاها و نتیجه نهایی نیز تصمیم می گیرد.
رابطه برنامه نویسی، خلاقیت و حل مسئله در کودکان
یکی از دلایل ارزشمند بودن برنامه نویسی برای کودکان این است که برنامه نویسی می تواند یک محیط عملی برای تبدیل ایده به خروجی ایجاد کند.
کودک ممکن است ایده ای برای یک بازی داشته باشد. برای تبدیل این ایده به پروژه باید آن را به بخش های کوچک تر تقسیم کند، منطق آن را مشخص کند، ابزار مناسب را انتخاب کند و در صورت بروز خطا، راه حل پیدا کند.
در این فرآیند، خلاقیت برای تولید ایده، حل مسئله برای عبور از چالش ها، پشتکار برای ادامه مسیر و مهارت فنی برای ساخت خروجی در کنار یکدیگر قرار می گیرند.
این همان نقطه ای است که برنامه نویسی می تواند فراتر از یک مهارت فنی قرار بگیرد.
مهارت های نرم و سخت؛ کدام یک مهم تر است؟
این سوال پاسخ یکسانی برای همه کودکان ندارد.
اگر کودک مهارت فنی لازم را نداشته باشد، ممکن است نتواند ایده خود را به یک خروجی واقعی تبدیل کند.
از طرف دیگر، اگر فقط ابزار را بلد باشد اما نتواند مسئله را تحلیل کند، تصمیم بگیرد، اشتباهاتش را اصلاح کند یا ایده اش را توضیح دهد، استفاده موثر از آن مهارت فنی نیز دشوار خواهد بود.
بنابراین بهتر است به جای اینکه بپرسیم «مهارت سخت مهم تر است یا مهارت نرم؟»، بپرسیم:
چطور می توان محیطی ایجاد کرد که کودک هر دو نوع مهارت را در کنار هم تمرین کند؟
جمع بندی؛ کودک به ابزار و توانایی استفاده از ابزار نیاز دارد
مهارت های سخت کودکان توانایی های مشخص و قابل آموزش هستند؛ مانند برنامه نویسی، کار با رایانه، تایپ، زبان یا ساخت پروژه.
مهارت های نرم کودکان بیشتر به شیوه فکر کردن و رفتار کردن مربوط می شوند؛ مانند حل مسئله، خلاقیت، ارتباط موثر، همکاری، تصمیم گیری، مسئولیت پذیری و پشتکار.
این دو دسته مهارت رقیب یکدیگر نیستند. کودک برای رشد واقعی به هر دو نیاز دارد.
مهارت سخت به کودک ابزار می دهد و مهارت نرم کمک می کند بداند چگونه از آن ابزار استفاده کند.
به همین دلیل، یادگیری برنامه نویسی می تواند فرصت ارزشمندی برای رشد هر دو باشد؛ البته زمانی که کودک فقط دستورها را تکرار نکند و در فرآیند یادگیری فرصت تجربه، تصمیم گیری، آزمون و خطا، حل مسئله و ساخت پروژه داشته باشد.
در آکادمی یاسان، برنامه نویسی صرفا به عنوان یک مهارت فنی آموزش داده نمی شود. هدف این است که کودک در مسیر ساخت پروژه، در کنار یادگیری مهارت های برنامه نویسی، فرصت تمرین خلاقیت، حل مسئله، تعامل و تصمیم گیری را نیز تجربه کند.
سوالات متداول درباره مهارت های سخت و نرم کودکان
مهارت سخت کودک چیست؟
مهارت سخت کودک به توانایی مشخصی گفته می شود که می توان آن را آموزش داد، تمرین کرد و نتیجه آن را تا حد زیادی مشاهده یا ارزیابی کرد؛ مانند برنامه نویسی، تایپ، کار با رایانه یا یادگیری یک زبان.
مهارت نرم کودک چیست؟
مهارت نرم کودک به توانایی هایی مانند حل مسئله، خلاقیت، همکاری، ارتباط موثر، تصمیم گیری، مسئولیت پذیری و پشتکار گفته می شود که بیشتر در رفتار واقعی کودک دیده می شوند.
تفاوت مهارت های نرم و سخت کودکان چیست؟
مهارت های سخت بیشتر به توانایی انجام یک کار مشخص مربوط هستند، در حالی که مهارت های نرم به نحوه فکر کردن، تصمیم گرفتن، ارتباط برقرار کردن و برخورد کودک با مسائل و چالش ها مربوط می شوند.
آیا برنامه نویسی مهارت سخت است یا مهارت نرم؟
خود برنامه نویسی یک مهارت سخت محسوب می شود، اما فرآیند یادگیری و ساخت پروژه های برنامه نویسی می تواند فرصت تمرین مهارت های نرمی مانند حل مسئله، خلاقیت، تصمیم گیری و پشتکار را نیز ایجاد کند.
آیا برنامه نویسی کودکان می تواند مهارت حل مسئله را تقویت کند؟
اگر آموزش برنامه نویسی به شکل پروژه محور باشد و کودک برای رسیدن به نتیجه فرصت تحلیل مسئله، آزمون و خطا، اصلاح خطا و انتخاب راه حل داشته باشد، این فعالیت می تواند بستری برای تمرین مهارت حل مسئله کودکان باشد.
چطور مهارت های نرم کودکان را ارزیابی کنیم؟
بهتر است به جای برچسب زدن، رفتارهای قابل مشاهده کودک را بررسی کنیم؛ مثلا اینکه هنگام اشتباه چه واکنشی دارد، آیا راه های مختلف را امتحان می کند، چگونه با دیگران همکاری می کند و آیا می تواند دلیل تصمیم خود را توضیح دهد.
آیا همه کودکان به مهارت های سخت و نرم یکسانی نیاز دارند؟
خیر. سن، علاقه، توانایی، مرحله رشد و تجربه آموزشی کودک در انتخاب و سطح مهارت های مورد نیاز تاثیر دارند. بهتر است فعالیت ها متناسب با شرایط هر کودک طراحی شوند.
اگر می خواهید مسیر یادگیری برنامه نویسی کودک هدفمند باشد
انتخاب دوره مناسب برای کودک به سن، تجربه قبلی، علاقه و سطح مهارتی او بستگی دارد. در آکادمی یاسان، پیش از انتخاب مسیر آموزشی می توان با مشاوران آموزشی درباره شرایط کودک و مناسب ترین مسیر یادگیری گفت وگو کرد.
برای آشنایی با مسیرهای آموزشی یاسان و دریافت مشاوره رایگان، با مشاوران آکادمی یاسان در ارتباط باشید.
